Men beschouwt de
leeftijdsfase van 16 tot 25 jaar vaak als één van de mooiste
levensperiodes. En voor veel jongvolwassenen is het dat ook. Sommigen
studeren nog en beleven een levendige studententijd. Anderen gaan aan
het werk. Ze vinden een geschikte woning, ze hebben een relatie en een
actief sociaal en vrijetijdsleven.
Maar niet voor
alle jongeren is de jongvolwassenheid een zorgeloze periode. Meer en
meer jongeren van 16 tot 25 jaar kloppen aan bij de Vlaamse hulp- en
dienstverlening. Hun problemen zijn vaak complex en meervoudig. Ze
kampen met psychische problemen of een handicap. Ze hebben een
onderwijsachterstand, vinden geen werk of geschikte woning. Velen gaan
gebukt onder een schuldenlast. Per slot van rekening is hun sociaal
vangnet vaak beperkt. Kortom, een gedeelte van de jongvolwassenen
verkeert in een kwetsbare positie.
De welzijns- en
zorgvoorzieningen doen al het mogelijke om een passend antwoord te
bieden op de moeilijkheden van elke jongvolwassene. Sommige
jongvolwassenen kunnen ze doeltreffend helpen. Maar soms mogen of kunnen
ze jongvolwassenen niet (meer verder) helpen. Want als voorziening zijn
ze gebonden aan leeftijdsgrenzen en andere regelgeving. Misschien
herkent u het wel in één van de onderstaande situaties?
“Gedrags- en
emotionele stoornissen worden binnen de volwassenenzorg van het Vlaams
Agentschap voor Personen met een Handicap (VAPH) niet meer erkend. Voor
jongvolwassenen met een gedrags- of emotionele stoornis is dit een
ernstig probleem. De hulpverlening binnen het VAPH stopt voor hen op
18-jarige leeftijd. Binnen het VAPH bestaan geen verdere
hulpverleningsmogelijkheden voor hen. Ze moeten opeens op zoek naar
andere zorgvormen.”
“De
jongvolwassenen die we begeleiden hebben soms behoefte aan een
combinatie van verschillende hulpverleningsvormen. Maar de regelgeving
staat dergelijke combinaties vaak niet toe.”
“Jongeren die
gebruik maken van Begeleid Zelfstandig Wonen kunnen op hun 18de
verjaardag beslissen om deze vrijwillig verder te zetten. De begeleiding
kan dan lopen tot 21 jaar. Willen ze dat niet, dan stopt de begeleiding
onherroepelijk. Jongvolwassenen die achteraf toch willen terugkeren naar
het Begeleid Zelfstandig Wonen kunnen er dan geen gebruik meer van
maken.”
“Binnen het
Vertrouwenscentrum Kindermishandeling moeten we ons volgens de
regelgeving beperken tot min 18-jarigen. Daarom starten we vaak geen
hulpverlening meer op voor jongvolwassenen die binnenkort 18 worden.
Want onze werkvormen zijn vaak langdurig, en daarmee lopen we het risico
om de regelgevende grens van 18 jaar te overschrijden.”
Soms schrijft
regelgeving voor dat een jongere op een vast moment een hulp- of
dienstverleningsvorm moet verlaten. De regelgeving kan ook beletten dat
een jongvolwassene toegang krijgt tot één of andere noodzakelijke
werkvorm binnen de jeugdhulp en/of de volwassenenhulp. Of de regelgeving
staat niet toe dat een jongvolwassene geniet van een noodzakelijke
combinatie van hulp- en/of dienstverleningvormen. Daardoor komen sommige
jongvolwassenen met hun hulpvraag ongelukkig in de kou te staan. Het is
noodzakelijk om dergelijke hinderlijke obstakels in de regelgeving weg
te werken. En daarvoor rekenen we ook op u!
Botst u in uw
praktijk op jongvolwassenen (16 tot 25 jaar) die u omwille van
leeftijdsgrenzen of andere regelgeving niet kan (verder) helpen? En kan
de jongvolwassene door regelgeving ook niet terecht in andere passende
voorzieningen? Mag u een werkvorm niet combineren met een andere
noodzakelijke vorm van hulp- of dienstverlening? Of ervaart u nog andere
knelpunten?
Laat het ons weten op
jongvolwassenen@wvg.vlaanderen.be.
Leg ons de situatie(s) waarmee u te maken krijgt zo nauwkeurig mogelijk
uit. Licht daarbij ook toe welke regelgeving u en de jongvolwassene klem
zet.
Binnen het
departement Welzijn, Volksgezondheid en Gezin bundelen we alle signalen.
Om ze vervolgens te analyseren met het oog op het wegwerken van de
gesignaleerde moeilijkheden.
Inhoud