in het nieuws

 

 

Pleegzorg

"hoop geven is het mooiste cadeau"

 

Een op de drie kinderen die nood hebben aan opvang in een pleeggezin, kan niet worden geplaatst. Er is immers een groot gebrek aan pleegouders. Wie de stap wel heeft gezet, blijkt heel enthousiast. "Is er iets mooier dan een kind hoop geven voor de toekomst?" vragen pleegouders Michel Warnderink en Nadia Thiron uit Sint-Niklaas.

Wie denkt dat pleegouders vooral mensen zijn die noodgedwongen kinderloos door het leven gaan, heeft het mis. Dat bewijzen althans Michel Warnderink en Nadia Thiron. Zij hebben vijf kinderen en nemen er met heel veel plezier nog twee pleegkinderen bij. Als zes jaar zijn ze pleegouder. "Sinds 2002 hebben we al zes kinderen opgevangen", vertellen ze fier. "Het is niet zo dat we van de ene dag op de andere besloten om pleegouder te worden. We waren er al een tijdje over aan het nadenken, maar de stap is toch vrij groot. Zeker als je al zo'n kroostrijk gezin hebt. Door een vriendin hebben we de situatie beter leren kennen en na een poosje hebben we er ons volop voor geëngageerd."

Hun vijf kinderen zijn tussen 6 en 26 jaar oud. Drie wonen nog thuis. Samen met de twee pleegkinderen is het elke dag een leuke boel. "We zullen ons zelden vervelen", lachen Michel en Nadia. "Het mooie is dat de kinderen elkaar gewoon als broer en zus zien. En ook wij maken absoluut geen onderscheid. De pleegkinderen krijgen net dezelfde opvoeding en dezelfde cadeaus als onze eigen kinderen."

Michel en Nadia glunderen als ze vertellen over 'hun' kinderen. "Het is onvoorstelbaar hoeveel liefde en dankbaarheid je van hen krijgt. Ontroerend is ook dat wij deel gaan uitmaken van hun toekomstplannen. Ze vertellen dan wat ze met ons gezin over tien jaar willen doen. Weet je, iemand hoop geven, is het mooiste cadeau dat er is."

Een pleegkind is maar een bepaalde periode bij een gezin. Doet het afscheid dan geen pijn? "Het klinkt misschien vreemd, maar eigenlijk doet dat geen pijn. Daar zijn we op voorbereid. We weten dat we een opdracht moeten vervullen. Die is geslaagd als kinderen bij ons gelukkig waren."

Joris VERGAUWEN

Bron: Gazet van Antwerpen, 21/03/2008, p. 10

 

"Intussen pleeggrootmoeder"

 

Voor sommige mensen neem je meteen je hoed af. Zoals voor Victorina Broekmans. Ze heeft naast haar eigen twee kinderen, nog eens drie pleegkinderen grootgebracht. Als weduwe nog wel. Intussen is ze zelfs pleeggrootmoeder. Haar pleegdochter heeft namelijk een kindje. Hoe valt het eigenlijk mee om voor een pleegkind te zorgen? We vroegen het ook aan Benny Willems en Krista Kuppens, een jong koppel uit Overpelt met jonge pleegkinderen.

Victorina Broekmans is een zeer ervaren pleegmoeder. "Mijn eerste pleegzoon heb ik sinds 1986. Hij was toen zeven. Daarna heb ik er nog twee kinderen van dezelfde moeder bijgenomen, eentje van vier jaar en uiteindelijk nog het zusje van 18 maanden. Ze hebben me dat telkens gevraagd en ik vond het maar normaal. Want natuurlijk wil je dat die kinderen samenblijven." Hoe reageerde de natuurlijke moeder daar op? "Ze kwam een keer per maand op bezoek en bij communies of andere feesten, betrok ik haar altijd. Ik liet haar het menu kiezen en we dekten samen de tafel. Zodat zij ook aandacht kreeg." Hoe maakten de kinderen het onderscheid? "Op school legden ze uit dat ze twee mama's hadden. Het verschil tussen adoptie en pleegzorg is net dat de banden met de familie niet zijn doorgeknipt en dat deze kinderen gedwongen worden om daar mee om te gaan."

Benny Willems en Krista Kuppens hebben twee jonge pleegkinderen: een jongen van vier een een meisje van twee. Weten de kinderen dat zij niet hun natuurlijke ouders zijn? "Ja, ons zoontje wilde laatst een kameraadje mee naar huis nemen. Hij was ziek en zijn mama kon hem niet opvangen of zoiets. 'Kan die ook bij ons komen wonen', vroeg hij." Hij beseft dus dat Benny en Krista zorgen voor kinderen.

Jong koppel

Hoe komt een jong koppel aan pleegkinderen? "We wilden wel kinderen maar die hoefden echt niet van onszelf te zijn. Eerst dachten we aan adoptie en we hebben daarvoor ook de selectieprocedure van Kind&Gezin doorlopen, maar met de buitenlandse organisatie is het fout gegaan. Pleegkinderen waren dus welkom." Benny en Krista beschouwen hun twee pleegkinderen als echt deel van het gezin. Ze zijn aan het bouwen en ze houden daarmee ook rekening met de kinderen. "Soms maken mensen wel eens opmerkingen over ons als pleegouders," zegt Krista. "Dat ze dat zelf nooit zouden kunnen. Maar dan antwoord ik altijd: wat als je straks zelf met een nieuw samengesteld gezin zit? Want met al die echtscheidingen draait het daar toch vaak op uit. Dat is toch niet anders dan wat wij doen. Voordeel van pleegzorg is dat je hulp krijgt. Elke maand komt er iemand van de dienst langs. Bij adoptie is dat niet zo, dan sta je er toch maar alleen voor."

Hoe is de relatie tussen de natuurlijke kinderen van Victorina en haar pleegkinderen? "Heel goed. Mijn kinderen zijn ook wat ouder en vaak zijn ze een brugfiguur voor de pleegkinderen. Mijn pleegkinderen vertellen dan eerst iets aan hen en zij komen het mij dan zeggen. Mijn pleegkinderen zijn nu het huis uit, maar de band is nog sterk. Ik ga bij hen logeren, zij bij mij en mijn pleegdochter heeft ook al een kind. Ik ben dus pleeggrootmoeder."

Was het financieel niet moeilijk om als weduwe vijf kinderen groot te brengen? "We hebben van mijn pensioen kunnen leven. Dat ging, ook al moesten we goed opletten. Vliegvakanties zaten er bijvoorbeeld niet in."

Liliana CASAGRANDE

Bron: Het Belang van Limburg, 28/04/2007, p. 69

 

"Wie niet kan loslaten, moet er niet aan beginnen"

 

"Ik wil pleegzorg positief in het nieuws brengen", mailde Nikemedewerkster Sonja Somers (38) uit Groot-Vorst (Laakdal) naar aanleiding van deze reeks. Ze weet waarover ze spreekt. Naast haar eigen vier kinderen zorgen zij en haar man Carl Temmerman voor drie pleegkinderen.

Op een doordeweekse ochtend is het dringen aan de ontbijttafel in Groot-Vorst. Die staat volgestouwd met twee broden, cornflakes, liters melk, beleg en natuurlijk een grote pot choco.
Om dat alles in huis te halen, trekken moeder en vader op zaterdag samen naar het grootwarenhuis. "We laden dan twee winkelkarren boordevol. Vorige week nog zei een oud vrouwtje: 'Dat is zeker voor een hele maand?'. Ik maakte haar duidelijk dat het net genoeg was om n week door te komen."

"Carl komt uit een gezin met zes en wij waren thuis met vier. We wilden allebei een groot gezin, maar na vier eigen kinderen was het voor mij genoeg. Daarom kozen we voor pleegzorg", legt Sonja uit.

Wie zelf enkele koters grootbrengt, weet hoeveel tijd en inspanning dat kost. Wat moet dat zijn met zeven? "Mijn man is een nieuwe man, hij blijft thuis. En omdat ik in twee ploegen werk, heb ik in de voor- of namiddag wat extra tijd. Met dienstencheques betalen we een hulp die tweemaal in de week komt."

Sonja benadrukt dat een pleegkind in huis nemen, niets te maken heeft met adoptie. "Pleegzorg betekent dat je kinderen opvangt van wie de ouders er tijdelijk niet voor kunnen zorgen. Kinderen tot achttien jaar komen in aanmerking. Je haalt niet alleen de kinderen in huis, maar ook de ouders. Die hebben meestal bezoekrecht."

"Wie met pleegzorg begint, moet afscheid kunnen nemen", meent Sonja. "Als je niet kan loslaten, moet je er niet aan beginnen. We maakten het mee met een meisje dat 3,5 jaar bij ons was. Toegegeven, dat was slikken, maar we wisten het vooraf."

"Dat afscheid gebeurt ook niet van dag op dag. Ik maak me altijd boos als ik die berichten lees over kinderen die uit een pleeggezin van de ene op de andere dag worden weggehaald. Over een afscheid kan gemakkelijk een periode van een halfjaar gaan."

Sonja is een grote pleitbezorgster van het in huis nemen van pleegkinderen. "Ik raad het iedereen aan, maar je moet er met twee voor de volle honderd procent achterstaan", zegt ze. "Er is echt wel behoefte aan. In de provincie Antwerpen wachten zevenhonderd kinderen op een opvangtehuis of een pleeggezin."

Alex KESTENS

Bron: Gazet van Antwerpen, 15/12/2007, p. 67